Para facer fronte á Torre da Lapela, foi construída, no inicio da Guerra da Restauración, na marxe oposta, a Atalaia de S. Pablo do Porto, un reduto cuxo obxectivo parece ter sido máis de vixilancia que de defensa. De feito a súa debilidade defensiva quedou ben patente, cando, no mesmo ano da súa construción (1643) foi atacada e destruída polos portugueses.
Desde a Atalaia, neste momento, a visibilidade é nula debido á vexetación, apenas se consigue intuír a ribeira portuguesa, a Sur, entre as árbores. A propia atalaia encóntrase cuberta, na súa totalidade, por arboredo de repoboación de piñeiros e mata. Son aínda perceptibles os foxos, aínda que con pouca potencia en alzado, de tal maneira que só se observa unha lixeira elevación duns 60cm no punto máximo. Os restantes vestixios encóntranse en avanzado estado de degradación e a Atalaia é atravesada no sentido Noroeste-Sur por un camiño.
A configuración xeral dos vestixios que aínda se conservan, apunta a posible existencia dunha pequena torre ou atalaia cadrada (con cerca de 18m no lado Nordeste e cerca de 22m no lado Noroeste), rodeada de murallas en forma de estrela de seis puntas.
Documéntase a existencia dun foxo na parte Sudoeste, descoñecéndose aínda, o resto do seu trazado.
Estes indicios reforzan a idea de que a elevación antes referida, corresponde á muralla.
Ao Leste obsérvase a presenza do que parece ser unha trincheira de cerca de 2m de largo e uns 0,60m de profundidade con orientación Noroeste-Sudeste, actualmente cuberta de vexetación.