A primitiva fortificación foi aparentemente construída ao mesmo tempo que a de S. Luís Gonzaga (1657), polo exército galego, para asegurar a protección dunha ponte de barcas, a través da cal garantían as comunicacións e o abastecemento.
Estaba formado simplemente por un pequeno reduto cadrado, con cerca de 25m de lado, construído en terra, con catro baluartes, tamén pequenos, en cada unha das súas esquinas. A toda a volta presentaba un foxo e un camiño cuberto en forma de estrela, con Praza de armas.
No seu interior situábanse os cuarteis, almacéns, casa do gobernador, etc., sendo aínda posible identificar o lugar onde se situaba o pozo.
Trala conclusión da Guerra e dado que os portugueses mantiveran o Forte de S. Luís Gonzaga, o de Amorín foi ampliado e mellorado. Nesta fase, foron engadidos un baluarte máis e tres revellíns e unha plataforma para a artillería sobre o río.
Na actualidade, é aínda perceptible un hornabeque duplo, constituído por dous baluartes de tamaños distintos situados a Noroeste flanqueados por dous medios baluartes unidos por tres tramos de cortina. Frontes às cortinas, separadas por un foxo, sitúanse tres media lúas rodeadas igualmente por un foxo.
No centro da cortina Norte sitúase a porta, defendida pola súa respectiva media lúa e ponte levadiza.
Toda esta elevación encóntrase amurallada por un elemento feito de terra con cerca de 3m de altura no interior, cerca de 6 ou 7m no exterior, o que permite a existencia dun foxo que a rodea e se une a Norte e Oeste, co que abraza as medias lúas. Abandonado en 1742, despois dos portugueses desactivaran o Forte ao cal se enfrontaba, o monumento preséntase pouco alterado, salvo polos danos provocados polo arboredo de repoboación. O seu estado xeral de conservación é bo, xa que parece manter a súa forma orixinal.