O Forte de S. Pedro da Torre, despois coñecido como de S. Luís Gonzaga foi construído entre xullo e outubro de 1657 polas tropas galegas, comandadas polo capitán xeneral D. Vicente Gonzaga, como posto avanzado para a planeada conquista de Valença do Minho, durante a Guerra da Restauración. A partir de aquí defendían unha ponte de barcas garantindo o abastecemento ás Prazas fortificadas do lado da nacente do río.
Unha vez abandonado polas tropas galegas, foi ocupado polas tropas portuguesas. Acabadas as Guerras da Restauración foi iniciada a súa destrución polos habitantes das inmediacións, mais o seu valor estratéxico conduciu a que o rei ordenase a fin desas accións, a súa reconstrución e reocupación.
O acceso faise polo Lugar de Baixo, por detrás do cemiterio de S. Pedro da Torre, por un camiño en terra batida que máis à fronte deriva en dous. O traxecto da dereita conduce a unha entrada no recinto do Forte, por medio dunha zona aterrada no foso. O da esquerda permite rodear o seu perímetro e entrar máis á fronte, xunta a ribeira das Insuas.
Localizado na marxe do río, nun lugar anteriormente pantanoso e no lugar dun ancestral punto de pasaxe por medio de barca, foi un dos Fortes de terra máis consolidados e que durante máis tempo serviu as súas funcións.
Este Forte tiña unha forma pentagonal, con cinco baluartes en terra cercados por foxo con cerca de 3m de profundidade. Dentro da área defendida construíranse cuarteis, curral de cabalos e almacéns, dos que non restan vestixios, e no extremo Sur erguíase a atalaia do Alto de St.ª Teresa onde actualmente existe unha elevación.
O estado xeral de conservación é regular, por se tratar dun Forte de Terra que se encontra relativamente esquecido aínda que non ten sufrido grandes agresións no seu contorno. A presenza dun macizo arbóreo de piñeiros e eucaliptos é a única marca desta estrutura na paisaxe. A autenticidade e integridade do contorno encóntranse preservadas, xurdindo como elementos perturbadores o cemiterio e a vía férrea.